تبلیغات
ره گم کرده نقشه راه در قلب توست - شبهه 1
تاریخ : سه شنبه 21 آبان 1392 | 08:46 ب.ظ | نویسنده : ره گم کرده

سؤال:

می گویند: «گریه بر امام حسین گناهان بزرگ را از بین می برد» مگر می شود کسی که عمری با گناه زندگی کرده است فقط به خاطر اینکه در عزای امام حسین شرکت کرده گناهانش بخشیده شود؟!

جواب:

امام رضا می فرمایند:

«گریه کردن بر امام حسین گناهان بزرگ را از بین می برد.»(1)

این حدیث عظمت و بزرگی مقام سید الشهداء را به ما می فهماند. مقام آن حضرت آنقدر بالاست که گناه گنهکاران با ریختن قطره اشکی از بین می رود و قلم عفو و بخشش بر همه ی این گناهان کشیده می شود.

آری، شفاعت امام حسین هم در آخرت سبب نجات گنهکاران از عذاب دوزخ

سؤال:

می گویند: «گریه بر امام حسین گناهان بزرگ را از بین می برد» مگر می شود کسی که عمری با گناه زندگی کرده است فقط به خاطر اینکه در عزای امام حسین شرکت کرده گناهانش بخشیده شود؟!

جواب:

امام رضا می فرمایند:

«گریه کردن بر امام حسین گناهان بزرگ را از بین می برد.»(1)

این حدیث عظمت و بزرگی مقام سید الشهداء را به ما می فهماند. مقام آن حضرت آنقدر بالاست که گناه گنهکاران با ریختن قطره اشکی از بین می رود و قلم عفو و بخشش بر همه ی این گناهان کشیده می شود.

آری، شفاعت امام حسین هم در آخرت سبب نجات گنهکاران از عذاب دوزخ و هم در دنیا سبب رستگاری علاقه مندان به آن حضرت است. به فرموده ی پیامبر اکرم همه ی چشم ها در قیامت گریانند مگر چشمی که در عزای حسین گریسته باشد.(2)

اما این نکته مهم است که عقیده به شفاعت امام حسین نباید دوستداران را به گناه و معصیت گستاخ سازد. اینکه بگوییم: «تمام غرق گناهیم و یک حسین داریم» صحیح است اما مجوّزی برای ارتکاب گناه نیست. لذا شفاعت آن حضرت شامل کسانی می شود که نماز و واجبات دینی را سبک نشمارند و حق مردم را تضییع نکنند و لایق شفاعت او باشند.(3)

داستانی از «علامه بحرالعلوم» در زمینة گریه بر امام حسین نقل شده است که قابل توجه است:

علامه بحرالعلوم در راه سامرا به مسئله ی گریه بر امام حسین كه باعث آمرزش گناهان مى‏شود، فكر مى‏كرد. شخصی بر مركبى سوار، مقابلش رسید و سلام كرد و پرسید: جناب سید! شما را متفكّر مى‏بینم؟ اگر مسئلة علمى است، بفرمایید، شاید من هم چیزى بگویم.

بحرالعلوم فرمود: در این فكر بودم كه چگونه خداوند این همه ثواب به زائران و گریه كنندگان حضرت سید الشهداء مى‏دهد؟!

آن سوار فرمود: تعجب مكن! من براى شما مثالی مى‏آورم تا مشكلت حل گردد. سلطانى در شكارگاه از همراهانش دور افتاده بود. در آن بیابان وارد خیمه‏اى شد و پیرزنى را با پسرش در گوشة خیمه دید. آنان بزى داشتند كه زندگى شان از شیر آن بز تأمین مى‏شد و غیر از آن چیز دیگرى نداشتند. آن پیر زن، بز را براى سلطان ذبح كرد و طعامى حاضر نمود. او سلطان را نمى‏شناخت و فقط براى احترام به مهمان، این عمل را انجام داد. سلطان شب را آن جا ماند و روز بعد در دیدار عمومى، واقعه ی دیشب خود را نقل كرد و گفت: من در شكارگاه از غلامان دور افتادم و در حالى كه شدیداً تشنه و گرسنه شده بودم و هوا به شدت گرم شده بود، به خیمه ی آن پیرزن رفتم؛ او مرا نمى‏شناخت و در همان حال، سرمایه ی او و پسرش بزى بود كه از شیر آن، زندگى را مى‏گذراندند؛ بز را كشتند و براى من غذا آماده كردند. حال در عوض این محبت، به این پیرزن و پسرش چه بدهم و چگونه تلافى كنم؟

یكى از این وزیران گفت: صد گوسفند به او بدهید؛ دیگرى گفت: صد گوسفند و صد اشرفى به او بدهید؛ دیگرى مى‏گفت: فلان مزرعه را به ایشان بدهید. سلطان گفت: هر چه بدهم، كم است. اگر سلطنت و تاج و تختم را بدهم، مثل او رفتار كرده‏ام؛ چون آنها هر چه داشتند به من داده‏اند؛ من باید هر چه دارم، به آنان بدهم.

آن مرد سوار بعد از نقل این داستان گفت: حضرت سید الشهدا هر چه داشت، از مال، اهل و عیال، پسر، برادر، فرزند و ... همه و همه را در راه خدا داد؛ حال اگر خداوند بر زائران و گریه كنندگان آن حضرت، آن همه اجر و پاداش و ثواب بدهد، نباید تعجب نمود؛ این را فرمود و از نظر سید بحرالعلوم غایب شد.(4)

به نقل از کتاب عطش عشق (پاسخ به شبهات محرم و عزاداری) روح الله زال و حسین جمالی

____________________________

1- وسائل الشیعه، ج14، ص504

2- بحار الانوار، ج44، ص292

3- فرهنگ عاشورا، ص275

4- العبقرى الحسان، ج 1، ص‏199




طبقه بندی: مذهبی،
برچسب ها: شبهه، محرم، امام حسین (ع)، گریه،

  • گلوله
  • بک لینک
  • تیم بلاگ
  • دست نویس